Paslı merhem,nur imge,siyah gül;Hepsini geçtim gecenin ışığında,hepsi geçti geceden.Gençtim, ‘gencinen’ diye sırlanan harabat ehli vardı. ‘Paslı merhem’, nazik kurtlarını şifaya mazhar eyledi.‘Nur imge’, ‘siyah gül’e muaşaka teklif etti.Hakikat, dürr-i yetim.…
Zehir damlatıyorken kirli eller,Mıh gibi saplanıyorken kalemler,Diz boyu birikiyorken elemler;Bugünlerde de yazmayacaksan,Gayrı bir daha yazmasan da olur. ***** Hani gözyaşları, nedendir sükût?Oysa ıslak seccadeler bir umut…Buhardanlık kalpler, gözlerse bulut…Bugünlerde de…
-ölü doğan bir şiir /Yıkılıyor tarassut kuleleri rodinanınÇıkıyorum üşengeç bir elvedayla,arka kapıdan/ tamarind şerbetiydi sürgüniçmeye de yürek gerekti , reddetmeye debizim çocukların hürriyeti düşlediği günazade kalmanın kanaviçesi maviaykırı düşler kurmanın bedeli granitgöğ(s)ümüzde krater…
İşini kaybetmiş, eşini yitirmiş ve hayat sırtında ağır bir yükhalini almıştı. Yaşamın ağır yükü altında kaldırımda ağır ağırilerlerken bir yandan yaşadıklarını düşünüyor, öte yandan“ne günah işledik, bilmeden ne yaptık ki…
Bir yıl geride kaldıSon yaprak da savrulduAlnımda birkaç çentikAvuçlarımda iziCan evimde çivilenen anılarKalbimde sızıBir yaz günü terk ettiklerimŞimdi boğazımda düğümİleride mi geride miyimEski ne kadar eskiYeni şimdi eskidiEskici miyim ben…
Amansız, devasız dertlerimİncir çekirdeğinde devler.Tek ayaklı kurşun askerim;Yetiş deniz, sardı alevler. Kaç yorgan gitti bir pireye,Sirke oldu Babil üzümü.Su diye eğilip dereye,Kurumla yıkadım yüzümü. Hep bana mı karabulutlar?Yahut da ben…
Arif Baba, eller bizi dövendeDünya çetin, kim kalır ki güvendeYalnız mısın Belçika’da, Löven’deKader adil, bir hikmeti var elbetGarip kula Kadir Mevla yar elbetArif Baba sinem yine ahlanır Kalp ve kalıp bir…
Veda olmuş ismimDalgalar vurmuş beniSıra sıra, pek pek…Sabah olunca uyandır beni… Dağlara hoyrat tepe oldum şimdiBir ot bitsin çıplak yamacımaBir ağaç sarsın kefenimiSımsıcak olunca yatağım uyandır beni… Tarlada silüetlerBiliyorum onları,Onların…
Yana yakıla hıçkırıklarım da nedendirUykudan bitap düşmüş gözlerin yağmurlarıNedendir ki sağanak gibi yağıyorBaşka gözlerde sanıyorum ki ben iyiyimSanıyorum ki bu sis perdesi hep doğruları söylüyorBen ağlarken o gülüyorVe sanıyorum ki…
Çocuk babasına bir denklem sorusu getirdi. Babası soruya dikkatlice yoğunlaştı . Denklemin kuruluş yapısına odaklanmıştı .Oğlum bu sorunun çözümü var, öğrenirsin; esas olan hayattaki problemlerin üstesinden gelmektir, dedi. Her şeye…
Yalnızlığın pençesine tutulmuş nefsin elindeOmzunda yükü bekânın vurgun hiçliğeBu ne naz! Ne niyaz!Aç ellerini! Aç ellerini bir ses ver NiyazNefesin ki çerağıdır bu otağınYakacaksa nârının güncesiEftâldir gönlünde günden güne böylesiSenliğin…
Karanfil kokulu kitap ayraçları yapıyorumİkindi güneşlerinin bahtiyarlığında” diyerek; Bir şiire başlama hayali kursam mesela Çelik bir ok sinirlerimi patlatır Zordur kimine yani Günlük güneşlik keyifler çıkarmak Sizin aklınıza şiir deyince…
Rûberû ortasında asrın Nefessiz uyur minik kuşlar Buz gibi yanarken insanlık Bir çocuğun düşünde Kaybolur ipsiz uçurtmalar Titrek kanatlarında kuşların Sessizliği koybolur Bahara kırgın fırçalarda Karanlıkta düğümlü renkler Boğulur kurak…
Zaman ve mesafeler sadece hiç Ümitsizlik yalnızlık ülkesinde. Elem,keder içebildiğince iç Acıdan gayrı şey yok ötesinde. Sevgi,hasret anlamsız figüranlar, Sonsuzluğa açlık ta doruktayken Hiçlik kabusuna kapılan anlar Bilir ham ruhlar…
Uzak ülkenin kızıl süsü Gözlerimi kamaştıran alev kırmızı Bir ağıt gibi yayılır gözlerin içime Dağlar ha dağlar Yanar mı sanırsın Çırandır alevlenen Benliğime sinen senlik Üryanca baştan ayağa (e)senlik Elim ayağım sen …
03:17 Sen, benimilk içtiğim sigaraydın, Sen, dayaklarıyla değil de sözleriyle bedenimi acıtan babamdın, Sen, hiç yazamadığım intihar mektubumdun. Saat gece 03:17 Uyuyamıyorum, hiçbir şey hissedemiyorum Hiçbir şey düşünemezken geçiyor saatler.…
Yine çıktım bulutların üstüne Masmavi göklerde erdim bugüne Altımda bulutlar bir basamaktı Alpler bile gözümden çok uzaktı İç içe ağaçlar, göller, dereler Toprağın bağrında ciğerpareler Mavilikler sarılırken ufkuma Coşkulu bir…
Kün dedi Yaradan… Zamanlardan LÂzaman Mekânlardan LÂmekân Henüz beden elbisesi giymemiş Büsbütün üryândı insan Bezm-i Elest’ti… Hû’dan gayrısına L dedi insan İl “L” Hû… BeL dedi insan… Ahd-ü Peymân etti…
Yürütülmüştü bedenler, geçmiş şanlı bir hamaset Bayraklaşmıştı ruhlar, yarın umut dolu bir feraset Sallamaz mı bir zelzele, yaşanılanlar tam bir felaket Fanusta büyüttüğün yalanlar, yıkılır belki bir gün Zulüm karşısında…
Macondo'da eller hep yumrukBazı evlerde göğe doğru lale varBazı evlerde ters yağan yağmurlarKuşlara selam söylenen camlarUğultular duyuyorum, bazen de OlricO da sürgün diyorlarO da kaybolmuşVe diller Macondo'da yollar Nedense şimdi,…