Kimler geldi, kimler geçti dünya sahnesindenBir pay var ciğerinde hâlâ insanoğlununÂdem'in(a.s.) aldığı o ilk dünya nefesindenSon perdesindeyiz şimdi bu sırlı oyunun Esamesi okunmaz Kârun'un servetininYâr olmadı Firavun'a koskoca sarayıNemrut kurbanı…
Dertlerimi taşıyan, gözyaşım yastaSancısı sarsar, yıllarım hastaİnsanlığa susayan, insanlar sustaBekleyenler var, beklenenler mahpusta Gözyaşlarım koşturuyor, terle yarıştaAtbaşı yol alıyor, küheylanlar yokuştaAtlaslar hazır, atiyyeler vuslattaBekleyenler var, beklenenler mahpusta Toprak suyla, buluşsun…
Eylül diyorum susuyorumAyrılıklara bırakıyorum düşen yapraklarımıVe bulutlar arasında kalan güneşsiz sabahlarımı,Soruyorum hep meselaRüzgâra teslim ettiğim uçurtmalarımıUsulca kırılmış dallarımı,Eylül diyorum susuyorumŞimdi geç kaldığım herşeyi arıyorum ,Kimsesiz gönlümü sarıyorum,Bazen yokuş gibi geliyor…
tüm ayrılıklarımızlaBarışabi’nin ”kol düğmeleri” kadar bile değildikonlar bir araya geliyordu düzenli aralıklardabiz hep ayrı'kalıyorduk Aralık’larda nedenlerimiz vardı uzaklığımıza iliştirdiğimizbazen evrensel bazen çocukçabir isim verseydim eğer sanakalabalıklar ortasında bir ”merdümgiriz”derdim sanırım ya…
Başını yasladı cam kenarındaki koltuğa. Otobüsten dışarıyı izliyordu. Yeşil bir otobüsün içinde yemyeşil ağaçlara baka baka daldı derinlere. Kulağında bir kulaklık, türkü dinliyordu. Hirai Zerdüş, Leyla Leyla diyordu. Ey…
Zaman ve mekân nasıl daralır? İnsan kendi içinde nasıl bir hücreye tıkılır? Hücre hapsinde olanların halini tasvire ihtiyaç yok ancak koskoca atmosfer altında bile bir hücre darlığını yaşamak nasıl bir…
NE ZAMAN ne zaman bir okul zili duysam,tarlada, bayırdahüzünlenir, eskilere giderdim.içime yaralı bir kuş konar,öterdi ha bire!..‘‘sen bu değilsin, böyle olamazsın..’’der dururdu, Yaşar Hocamgelirdi aklıma!.. ne zaman bir kuş sesi…
Gel Nisanım ol benimGel bir şafak vakti zindeGünün mavimtrak saatlerindeGüneşi beraber karşılayalım Kurtlar ile kuşlar ileAğaçların bayramlıklarını giydiğiÇıtı pıtı çocukların şen sevinçleriyleGel Nisanım ol benim Gir de bahar bahçelerimeGel Nisanım…
Eylül’e Nazire Gökhan Bozkuş’un “Eylül'üm Ol” Şiirine Nazire Yalnızlık sardı dün bugün yangın yeri Susuzluk bir toz kalbim sarı çöl rengi Geçti gitti yaz buna mevsim denir mi Al turuncu…
Vedalaştık, bir sonbahar günüydüGitmiyor gözümün önünden son bakışınHemen geleceğim diye gitmiştim gülümBak şimdi kokusu geliyor kışın Aklın bendedir şimdi gülüm, bilirimYitirmedim inancımı, ümitsiz değilimDua et, kış bitmeden gelirimUzamaz, kalem tutup…
Bilir misin son durağın nerdedir;Bir konduğun, bir göçtüğün hanlarda?Yedi iklim dolaşsan da yerdedir;Mevt, semtine uğradığı anlarda. Son durağın yolu yokuş, aşmak güç;O menzilde fâni dünya olur hiç.Mal mülk ile oyalanman…
Buğusunda camın yine gördüm seniYine bir serap yine buldum geldiğiniBilmem, âlem nasıl bekler sevdiğini Bin beyaz atlara sen, gel eylülüm ol İki gonca bir gül önünde kapınınKim demiş beyazdır rengi…
Bu röportaj fikri; şiir dostu, akademisyen Nazif Özaslan’ın yeni Türkçe öğrenen bir hanımefendinin yazdığı şiirleri bana göndermesi ile başladı. Varşova’da yaşayan ve Türkçeyi çok seven Amerikalı roman yazarı Mischelle…
Billur düşler uzaktan..kardelen rüyasından Başkadır ılık rüzgâr; bir ileri bir geri Taze baharlar damlar ızdırabın yasından Aşklar aralar ilkin bildiğin perdeleri Billur düşler uzaktan..kardelen rüyasından... Pervânedir kanatlar kanayan ateşlere Nazarın…
Bir deprem yaşarım içimde,Her şiir yazışımda…Kalb barajım patlar,Atar damarımın atışında. ... Ciğerlerimde bir fırtına kopar,Her nefes alışımda…Bir kara leke yapışır,Off off çekişimde. ... Bazen bir pınar, bazen sel alırCoşar durur…
unutmak ne zormuş.gözlerimden hayalini,yüreğimden sızısını,hafızamdan hatırasını kovuyorum.bağıra çağıra geliyor arsız bir çocuk kadar.ağlasam bitecek bu dert, biliyorum.ağlayamıyorum. ...ona ait ne varsa kırıp atıyorum bir meçhule.resimleri yanmış, mektupları parçalanmış elimde.yağmur yüklü…
Kırık kalpler menziline varıyorCesaret kırılıp adım atılıyorHayal ile gerçek arasındaMahsun mahsun bakıyorTuba da zakkum da bizim içinCanımıza okunan bir çağdaDünya deliler gibi dönüyorAlfabenin harfleri kayboluncaSuskun kalmaktan başkaKimin hayali yeter bu…
Cam kenarında elektrikli bir kazan dururdu. Orada şekerli yemişler kavrulur, bütün sokak susamların, çerezlerin kokusu ile dolardı. Çerezci eline tahta bir kaşık alır, kazanın dibine yapışan bademleri, fıstıkları, fındıkları,…
Ortada kalırsa bu yetimlik zehrolur, Bir kadim dosta uğrar ne mukaddes şehrolur. Saklambaç oynardık önceden; biri saklanır, diğeri bulurdu. Bazen uzun sürerdi birini bulmak, en heyecanlı yerinde birden canımız sıkılırdı.…