Hemen hepimiz, hayatın karmaşası içinde kendimize bir “amaç” belirler ve o amaca ulaştığımızda asıl mutluluğu bulacağımıza inanırız. Soul, tam da bu noktada bizi durduruyor ve şu soruyu soruyor: Peki ya amaç, varılacak yer değil de yolun kendisiyse?
Tutku Bir Hapis Olabilir mi?
Filmin ana karakteri Joe Gardner, hayatının anlamını sadece “caz çalmak” üzerine kurmuştur. Onun için hayat, büyük bir sahnede piyano çalmadığı sürece eksiktir. Ancak film bize çok ince bir mesaj verir: Bir şeye aşırı tutkuyla bağlanmak (kıvılcım), zamanla o şeyi bir takıntıya dönüştürerek bizi hayattan koparabilir.
Joe, hayaline ulaştığı gün (büyük konser sonrası) hissettiği boşlukla bize şunu fısıldar: Beklediğiniz o “büyük an” geldiğinde, aslında dünyanın değişmediğini görürsünüz.
“Kıvılcım” Nedir?
Filmdeki en can alıcı nokta, 22 numaralı ruhun dünyaya gitmek için ihtiyacı olan “kıvılcımı” bulma sürecidir. Joe, kıvılcımın bir “yetenek” veya “meslek” (doktorluk, sanatçılık vb.) olduğunu sanırken; 22, bir ağaçtan düşen tohumu izlerken, lezzetli bir pizzayı tadarken veya rüzgarı teninde hissederken o kıvılcımı bulur.
Derin Mesaj: Yaşamak için bir “neden” bulmak zorunda değilsiniz. Sadece yaşamak, nefes almak ve anın tadını çıkarmak, başlı başına yeterli bir amaçtır.

Neden İzlemeli? Çocuklar renkli görsellerin ve komik diyalogların tadını çıkarırken; yetişkinler, günlük koşturma içinde neleri kaçırdıklarını fark edecekler. İzledikten sonra çocuklarınıza şu soruyu sorabilirsiniz: “Senin bugün en çok hoşuna giden küçük an neydi?”
Sonuç: Soul, bize başarının bir varış çizgisi olmadığını, asıl mucizenin yolda yürürken gördüğümüz gökyüzünde saklı olduğunu hatırlatıyor.