Sırtımdır benim en eski haritam,

Yaslandığım duvarla bağım

Secdeye varamayan dağ silsilesi

Yüklerimi yüzümden sakladığım,

Çünkü yüz aynadır

Ve ağır gelir aynaya hakikat

Sırtımda biriken çağlar var

Biraz kül,

Biraz dua

Biraz da çağrılmamış isimler.

Omuzlarımda taşınan bu gölge

Ne tam ben,

Ne de benden ayrı.

​Bir kapı gibi durur sırtım,

Herkese kapalı,

Hakk’a aralık.

Yakup

Kapı nerede

Yakup anahtar kimde gizli

Dönük olduğum ne varsa

gözetler beni sessizce;

ben, göremem arkamda bıraktığımı.

Yakup emin misin aradığın

​Sırtımdan vurulmadım hiç,

kendime sırtımı döndüm.

İçimdeki evin arka odasıdır o

ışık girmez,

ama eşya susarak durur.

Bir yük değil oradaki

emanettir.

Düz durmakla eğilmek arasında

ince bir sır taşır.

Rükûda çözülür,

susarak konuşur.

​Ey yol,

beni yüzümden tanıma.

Ben sırtımda taşıdığım kadarım

görünmeyen,

ama her adımda var olan.