Ve insan aldandı.Bu yazının giriş cümlesinin muhatabı herkestir.Aldanış yurdunun günahkâr insancıkları!Hikmetini kaybetmiş bu dünya mizanın cürmü oldu asrın tüm bu yaşananları… Darda kaldığındadindarlaşıp rahata erdiğinde dünyevileşen insanoğlu; oluklaşan kanlar içinde…
Sonbaharın renklerine dalıp gitmişti. Karşıdan gelen araba selektör yapmasa kazaya davetiye çıkarıyordu. Renkleri hafızasına kazımak istiyordu. Nerden baksan 2 hafta sonra hepsi silinip gidecekti. Ağaçlar çırılçıplak kalacaktı. Ormanların arasından süzülen…
Türkü türkü yanacaktım Yusuf’umDertli'nin sazında tel bulamadımHer gece vuslatı umdum eridimDeryalar oldum da sal bulamadım Ağıtlar yaktım yırtıp bağrımıAğladım ağladım Yusuf'um diyeGözyaşım tufan oldu dabu yangınıSöndürmedi bilesin Yusuf'umDenizi, ırmağı içimeDoldurmadı…
Beni gurbette yalnız koma,Kalbime kurbetin tahtını kur.Gayretime şevk aşısı nakşet,Kulluğumda kalmasın kusur. Fesat istilasında mevsim.Gecikir Hızır kanatlı nesim.Heyecansız çıkarsa sesim.Alnıma diriliş busesi kondur. Sürgüne yolla korkularımı.Cümle şerirden koru aklımı.Rızana erdirecek…