Ruhum ele veriyor beni gözyaşlarımdan. Korku ,kelamın kırıyor elini kolunu. Sabır, zamanın ta kendisi, ağır akanından. Rabbim sarıp sarmalıyor aciz kulunu. Mazi ,en vefalı dost hep kendine çekiyor. İstikbal ,hayallerle…
Geride bırakılandan geride bırakana… Her şey bıraktığın gibi Saatin çekmecede Parfümler komodinde Yeni bir ayrıntı sadece Aynadaki fotoğrafımız Olabildiğince mutluyuz Gelecekten umutluyuz Açık görüşten bir enstantane Sımsıkı sarılmışız birbirimize Gerisi…
Dokununca yine hüznün nağmesi Ve melekler bırakırken rahmeti usulca Dilimdesin yine Vazgeçtim dediğim hiçbir şeyde yoksun Yoksun kötü olan hiçbir şeyde En acısı yanımda da yoksun Senin yerine de seyrederken…
Kutlu velâdetinle açar âlemde güneş, Senden gelen her lem'a kutup yıldızına eş. Mir'atinden akseder hakikâtin eltâfı, Kalpler sensiz muzdarip, zihinler hep müşevveş. ........................................................... Velâdetin âleme çalınan aşk mâyesi, Şefkâtin başımızda…
Sesimi duymuyor Halimi görmüyor D’okunamıyorum D’okunmuyor S’ağır resim Kör resim Hissiz resim Yavaş yavaş Kesilir sesim Duyamazsınız Duymazsınız beni Zaman’a, ân’a hapsolan sevdiklerim... Yakup Kenan
Kırmızı bir ıslaklıktı kumlara damlayanardışık söylemlerin kurgusu zühregölgesiz izafi bakışlara göresûzidil bir hicranı zerkettin gövdemize“bahar bahçe” yanımızla“yaprak döken” yanımızın hudut çizgisineve kumrularağlıyordu öylece neden recmedilir masumiyetin kervansarayıtüm odalarında senin şarkın…
-Çatal Dilli Şarlatanlara, Dilsiz Şeytanlara- Bir nokta içreydi cümle madenler:Temsiller, mecazlar, eşanlamlılar…Şimdilerde cılız, ruhsuz bedenlerKokmuş sakatatlar; leş anlamlılar Mehcur olmuş eski darbımesellerManşetlerden kopar en azgın sellerKöşeli fıkralar, dik belgesellerFılaşlarla patlar leş…
Beş kardeşin en küçüğü Ferişte hemşire olmuş özel bir hastanede çalışmaya başlamıştı. İki ablası evlenmiş çoktan çocuğa karışmıştı. Abileri de kendi işinde gücünde idi. Ferişte annesi ile kalıyordu. Annesi ile…
Eskiden ölümler azdı, olağandı. Cenaze törenleri, herkesin ortak ritüeliydi. Hanlısı hanlısına, kinlisi kinlisine musalla taşında helallik istendi mi hakkını helal eder geçerdi. Türlü şeytanlar, türlü yollarını insanların zihninde projelendirmemişti. İnsanların…
Çocuk babasına bir denklem sorusu getirdi. Babası soruya dikkatlice yoğunlaştı . Denklemin kuruluş yapısına odaklanmıştı. Oğlum bu sorunun çözümü var, öğrenirsin; esas olan hayattaki problemlerin üstesinden gelmektir, dedi. Her şeye…
SeniSularla andım uzuun uzunDuyuyor musunSevdiğimÇağıltımı mısralardan Kuşatıldım dört duvarBiriktim ağır ağırBir bendin arkasındaSen de biriktin miDöküyor musun kalbiniÇağıl çağıl Kalbim kalbindirİstemez kafes senden başkaHer mısra bir nehirHer nidâ bir özlemdirAnlıyor…
(ZİNDAN ve MUŞTU)Yusufsuzluk çağı sizi beklerÇıkıp da gelin artıkBitsin bahtımızdaki kıtlıkSemizleri çoktan yedi arık ineklerYedi kuru başak dadandı dalaAhlaksız sürgünler çağı kemirdiTenlerde başladı ruhsuz istilaVicdansız kalplerde yalan semirdiZirveden zırvaya insanlık…
Bir estağfirullah siler tüm hatalarıOrtada kalmışlığı cümle yalnızlıkları Uğranan tüm haksızlıkların kalbe değişine Hak boyası çalar Kimseyle kavga etmemenin adıdır estağfirullahHatalara bulaşmaktan dolayı kendine savcı olmaktır estağfirullahİnsanlardan geçmek dua dua…
Doğrunun eğrinin sisli hengâmı,Kâlbimin kafamın işte cenk ânı.Estikçe kurşundan bu ağır hava,Arâfta salınır rûhun endâmı.. Kerbelâ devrinin kardeş ikizi,Sade bir çağ farkı, kalleş ikisi,Kabil mirasçısı, almış ilk izi,Atbaşı hem ümit,…
Hüsnün cemâl-i bîmisâl ey cananım benim Gayrıya değil, Sana’dır iştiyâkım benim Eyyâmım pür-hazan, bâd-ı sabâ’na muhtacım Gül-i ruhsar’a meftun divane bülbül benim Gelmemiştir cihana Sen gibi refi’-ül kadr Bende-i ferman…
Yeşermeyi, güzel görmeyi öğrendi gözlerim, senleHeybeti, ürpermeyi kalbim keşfetti, senleSöndürdü ateşimi, dertle yanarken, senleGeç kalsaydın; boynum bükük, gözüm yollardaydı, senle Kısa boyumla, cılız sırtımla, davamı taşıdım, senleCehennem bile korkacak senden;…
“Elim kolum kalkmıyor, kalbim, aklıma direniyor” diyebildi sadece...“Senden bir şey beklemiyoruz” dedi en sevip, son zamanlarda görmeye tahammül edebildiklerinden biri. “Sen otur, en sevdiğin köşende hiç usanmadığınız manzaranı seyret” diye…
Dedem vefat ettiğinde çok üzülmüştüm. Beni parka götürecek birinin olmamasına mı üzüldüm yoksa onun yokluğuna mı üzüldüm? O zamana ait bu duyguyu şimdilerde sorgular oldum. Galiba beni parka götürmesini sevdiğim…
hayalim olsa da kalmaz yarınakelebek kanadına yazmışlar benibir günlük ömürdür hasılı ammabir yarin gözünden süzmüşler beni düştüğüm yerlerde hep adım yazarkalemden kağıda düşen intizarniyetim demekti sonsuza kadaripi kopuk tesbihe dizmişler…
~babalarının/annelerinin nazlı kızlarınaçeyrek bir ürkeklikle hayata tutunduğun bu günlerdeyanağında bilmezden gelmenin yalın cesaretitecrübesizliğin tramvayı ikimiz için de gürültülüdürellerini uzatmaktan çekinmemelisin hayal evrenineyerine oturan omuz çıkığı, daha az acı verir belkionurlu…