Hayvanları seven bir kitap delisi ben
Kim derdi Berlin’de bir şairin adını taşıyan
Bir şairle anılan bir park içinde
Bir sabah sonbaharın yapraklarla örttüğü topraklar üzerinde
Gizlediğim yaralarla peşimi bırakmayan kelimeler üzerimde
Bir dobermana sille atmak yazgısı
Evet ben Berlin’de bir şair ismini taşıyan bir parkta
Üzerime gelen köpeklerden birine
Bir sille vurdum ey Schiller
Bir sille ey Bruder Schiller
Doberman kaçtı
Sahibi yere düşen bedenime bakıp elimi tutmak yerine
Havaya Almanca öfkelerini savurdu
Öfke havada asılı kaldı, bir yaprak gibi, bir yaprak gibi
Hiçbir ağaca ait olmayan bir yaprak
Ben yerdeydim, yapraklar da yerde, ikimiz de düşmüştük
Biri sonbahardan, biri bir sille yüzünden
Ey Schiller, sen ki özgürlüğe ode yazdın
Üç tasmasız köpeğin özgürlüğüne ne dersin
Bir de benim titreyen elime, benim elime
Dünyayı kucaklamak için açılıp
Bir köpeğin yüzünde kapanan elime
Kalktım. Pantolonumda toprak, ceplerimde yarım cümleler
Bir kitap düşmüştü yanıma, kapağı yüzüstü
Okunmamış bir sayfa gibi yatıyordu çimende
Aldım, silkeledim, utandım, utandım
Doberman uzakta bir nokta, kara bir virgül
Cümlemi ikiye bölmüş, bitirmemişti
Ben o virgülün bu yanında kaldım
Almanca bir öfkenin, Türkçe bir sessizliğin arasında
Bu adam korkunca bile
Bir şey söylemek ister, vurur, sonra
Bütün gece o elin yanında oturur