Bir sonbahar günü, daha gün ışıklarını sokaklara salmamışken gönlü, gözü kapkara olanların korku ve nefret kustukları bir zamanda, teheccüt vaktinde, kapımızı kırarcasına vurdukları, tekmeledikleri bir vakitte gitmiştim. Zebanivari insanların arasında.…
Kalemin ucunda keskin kelimelerSon mektup adressizBu da yerini alacakKimsesizler posta kutusundaSon vedadaBir düş parçasında Hatrımda Son vagondaİki yabancı suskunluğundaSadece gözlerimiz birleştiAkıp giden zamandaYol bitti sen bittin Ben gittim Son metro…
Aklıma düştü yine Şehr-i Rüya İstanbulYazmazsam geçmez ki zamanFakat zamansız bir şehri yazmak da zor…Kapatınca gözümü İstanbul’dayım şimdiZihnim inanmasa da kalbim ikna olur.Gurbetin garabeti belki böyle son bulur.Şimdilik hayalde hepsiFakat…
Oblomov, İvan Aleksandroviç Gonçarov’un sayılı birkaç eserinden en meşhur olanıdır. Gözlemci bir okuyucu bu kitabı okurken birçok kaynağa bakması ve değişik başlıklarda Google araştırması yapması gerekebilir. Çünkü Oblomov birçok bilim…
Sanırım ben yazmaya bağımlıyımYapamıyorum onsuzYa da bir tuzağa düştümYapamadığımı sanıyorum onsuz Yazmak şeytanın bir oyunu mu?Anlayamadım henüzBelki de beni okumaktan uzaklaştıranDost sandığım bir düş Okumayıp yazmak ne de kolay bir…
“Abi bu türküye ağlamak için Kürtçe bilmek mi gerek” Yavuz Turgul’un yönettiği Şener Şen ve Meltem Cumbul’un başrollerinde oynadığı Gönül Yarası filminden bir replikle başladım yazıya. Filmde Aynur Doğan Kürtçe…
Bir İstanbul silueti gözbebeklerimdeBalzac'ın kalemi dolaşsaBu yerlerde Yitik kelimeler sayfalarda sıkışmışRüzgâr okuyorRüzgâr dokunuyorSatırlardaYitiğime Eski zamanlarda yaşamış bir yazıcı köleElinde papirüslerAklında aşkımKalbinde benÇırpınıyorumÇaresizce Nilüferlerin arasındaBir geceYürürken sessizceHanımeli kokuları gelirBir meltem kanadında…
Uzun süredir titreyen dudakları ile nemlenen gözlerinin birlikteliğine engel olmaya çalışıyordu. Yorgun bir kış akşamının bulutları gibiydi gözleri, iyice kararmış ve dolu bir bulut, başka bir bulutun dokunmasıyla anında boşalacak.…
Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek tutarakSonbaharın gülümseyen bakışlarında.Bir çocuksu kalp çarpıyorKalbimin hemen yanı başındaDupduru…Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek tutarakBir yakamoz şefkatiyleDüştüğünde denizime.Gelgitler okşuyor sonraMerhametin saçlarını,Elleri titreyerek…Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek…
İki gönül bir olunca,Soğan yese de bal olur.Dargın ise karı koca,Dirlik düzen hayâl olur.…..Hâlin hat'rın sorulunca,Anlat söyle usûlünce.Güller açar gonca gonca,Kaşın gözün cemâl olur.…..Hani bir söz var Yunus'ca,'İster isen var…
ElaŞimdi ben sana Ela dedim yaGökkuşağının tüm renkleriKıskanır seniİçlerinden atmak için arar dururlar Oysa Sen renkler ötesiOysa Sen güneş/e tutul[m]ası Bu kadar âşikarkenAnlamazlar, göremezler kiTutamazlar seniYok edemezler ki…Kafdağı'nın ardına da…
Yansa da Yüreğim Bana memleketimi geri verinYeniden ümit çiçekleriMenekşe, gül, lale..Cıvıl cıvıl kuşlarEksik olmasın ruhumdanRengârenk dört mevsim Bana memleketimi geri verinMavisiz kalan yaşamlar üstüneİçimde büyüyen acılar üstüneD/okunsun yeniden şarkılar, türküler..Beklesin…
abûset gibisin ne tenkitin tenkit nâ doludur ima'nbu meczup kelamı hüsnühat bilirsinne terkipin terkip nâ gülüdür gümangülerim dersin de abûset gibisin Mahrutî
Baharımsın senDesemDesenAçılır gibi güllerGülsenGülsemGöğüm aydınlanırIsınır kalbimIşıklanır yüzümEllerini versen Derim kiGüneş banaAy sanaÜşüyorumBiliyorsunHava serin hâlâBuzlar bile erirGülünce senGülümseGeldim yanına GülümseErisin gönlümde karAffetYanardağlar da patlarSonrası yemyeşilSonrası maviKumsala yüzsüren sular gibiKendini terk eden…
Mahalle arasında maç yapan çocukların sesini bastıracak kadar kuvvetliydi annemin sesi. -Yeter artık akşam oldu eve gel. Daha bu ilk seslenmeydi ,gelinir miydi hiç? Beşe kadar yolu vardı bunun…
Bir pişmanlık kalır bir de acılarMaziyi şöyle bir yokladığındaUfuklar simsiyah gökler kopkoyuHer gece her sabah uyandığındaBir pişmanlık kalır bir de acılar Sendin hep sararan sendin hep solanNe garip ne tuhaf…
Hani bana hep öğüt verirdin, “alma” derdin!Bana ait olmayanı bugün aldım baba…“Kul hakkından bir dirhem dahi çalma” derdin!Bugün felekten bir gün çaldım baba… Kendi halimizde oturduk garip kuş gibi,Ne ekmeğim…
Ey yar dağıtma Sümbüllerimi,Leylakların arasından zor topladım.Estirme gonca bahçemin güllerini,Onları gül-ü yare sakladım.İncinme hemen,Sevdanın bahçesinden senin için,Nergis kokulu çiçekler sakladım.Ne de hoş sevdaymış bu,Ey yar ,Senin sevgini beş iklim son…
Şimdi her yer harabe, yıkık bir deSöz baykuşlara emanet dört bir yanda Korku surları yükseliyor ufuklardan nicedirNicedir çeşmelerden bulanık akıyor sular Bu hengâmeyle giderken devran kendi yolunaCefayı ve kahrı yüklenmiş…
Siz hiç acabaların içinde sıkışıp kalmışlık hissini yaşadınız mı? İnsan ne bir aksiyon alabiliyor ne de çaresizce oturup hayatına devam edebiliyor. Kafamın içinde bitmek bilmeyen bir ikilem arasında yaşamak hayatımın…