Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek tutarakSonbaharın gülümseyen bakışlarında.Bir çocuksu kalp çarpıyorKalbimin hemen yanı başındaDupduru…Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek tutarakBir yakamoz şefkatiyleDüştüğünde denizime.Gelgitler okşuyor sonraMerhametin saçlarını,Elleri titreyerek…Zamanın kalbine fısıldıyorum bir dilek…
ElaŞimdi ben sana Ela dedim yaGökkuşağının tüm renkleriKıskanır seniİçlerinden atmak için arar dururlar Oysa Sen renkler ötesiOysa Sen güneş/e tutul[m]ası Bu kadar âşikarkenAnlamazlar, göremezler kiTutamazlar seniYok edemezler ki…Kafdağı'nın ardına da…
Baharımsın senDesemDesenAçılır gibi güllerGülsenGülsemGöğüm aydınlanırIsınır kalbimIşıklanır yüzümEllerini versen Derim kiGüneş banaAy sanaÜşüyorumBiliyorsunHava serin hâlâBuzlar bile erirGülünce senGülümseGeldim yanına GülümseErisin gönlümde karAffetYanardağlar da patlarSonrası yemyeşilSonrası maviKumsala yüzsüren sular gibiKendini terk eden…
Yansa da Yüreğim Bana memleketimi geri verinYeniden ümit çiçekleriMenekşe, gül, lale..Cıvıl cıvıl kuşlarEksik olmasın ruhumdanRengârenk dört mevsim Bana memleketimi geri verinMavisiz kalan yaşamlar üstüneİçimde büyüyen acılar üstüneD/okunsun yeniden şarkılar, türküler..Beklesin…
Bir pişmanlık kalır bir de acılarMaziyi şöyle bir yokladığındaUfuklar simsiyah gökler kopkoyuHer gece her sabah uyandığındaBir pişmanlık kalır bir de acılar Sendin hep sararan sendin hep solanNe garip ne tuhaf…
abûset gibisin ne tenkitin tenkit nâ doludur ima'nbu meczup kelamı hüsnühat bilirsinne terkipin terkip nâ gülüdür gümangülerim dersin de abûset gibisin Mahrutî
Mahalle arasında maç yapan çocukların sesini bastıracak kadar kuvvetliydi annemin sesi. -Yeter artık akşam oldu eve gel. Daha bu ilk seslenmeydi ,gelinir miydi hiç? Beşe kadar yolu vardı bunun…
Hani bana hep öğüt verirdin, “alma” derdin!Bana ait olmayanı bugün aldım baba…“Kul hakkından bir dirhem dahi çalma” derdin!Bugün felekten bir gün çaldım baba… Kendi halimizde oturduk garip kuş gibi,Ne ekmeğim…
Ey yar dağıtma Sümbüllerimi,Leylakların arasından zor topladım.Estirme gonca bahçemin güllerini,Onları gül-ü yare sakladım.İncinme hemen,Sevdanın bahçesinden senin için,Nergis kokulu çiçekler sakladım.Ne de hoş sevdaymış bu,Ey yar ,Senin sevgini beş iklim son…
Şimdi her yer harabe, yıkık bir deSöz baykuşlara emanet dört bir yanda Korku surları yükseliyor ufuklardan nicedirNicedir çeşmelerden bulanık akıyor sular Bu hengâmeyle giderken devran kendi yolunaCefayı ve kahrı yüklenmiş…
Eskiden cüzdan falan yoktu çoğu insanda. Ya da vardı da zenginler içindi öyle şeyler. Bizim gibi fakirler, olan biten üç-beş kuruşunu ya koynunda, ya boyunlarına astıkları veya kuşağının kıvrımlarına yerleştirdikleri…
Rabbim! Dedi:Sustu, kış yaprağına düçarKar çiçekleri, ağladı.Oyuklar oyuldu tırnakla.Zemheri üçe bölündü:Üçüncüsü, direndi şafağaAylar hep ve hiç yirmi sekizYıldan ikisi eksik ve fazla.Rabbim!Bütün arda kalan iki ve üçlerHep beyaz yazmaya mı…
Tatlı bir huzur kaplamıştı içini. Gözlerini açsa sanki bitecekti bu güzel an. Gerçek miydi yoksa rüyada mıydı biran emin olamadı. Dinlemeye devam etti. Harika bir melodiydi bu. Hem tanıdık, hem…
Günlerden Cuma , haftanın son mesai günü…. İncecik yağmurun altında duran , iki vagonlu kırmızı tramvay Her yağmur tanesini bir melek indirirken yeryüzüne benim gibi bedeni ve ruhu yorgun…. Rüzgârın…
İki poğaça alabilir miyim? Tezgahtar biri peynirli diğeri zeytinli iki poğaçayı poşete koydu. Yolumun üzerindeki bu pastane uğrak yerimdi. İşyerinde sabah çayı bu saatlerde hazır oluyordu. Bir bardak çayla birlikte…
Kottbusser Damm’daki kütüphanedeydim. Raflarda titizlikle bir şeyi aradığımı ve bulamadığımı anlamış olacak ki görevli kadın yanıma geldi ve yardımcı olmak istediğini söyledi. Teşekkür ettikten sonra “ich suche Zweig” dedim. Zweig’i…
Yıllardan nar ,aylardan Aralık.Beklenen ve bekletilen,çaresiz, kimsesiz.Geride kalanlar şiirdeki kadar ümitsiz .Uğurladıklarına ne el salladılar, ne de mendil.Göç için yola koyulan kervan sahipsiz ve sessiz .Yüzlerini soğuk veya yakan sıcak…
Bir hal oldu bana Aslım'ı gördüm,Bir şey diyemedim halden utandım.Bilmem hasta mıydı yaslı mı gördüm,Renkten renge girdim aldan utandım. Uzaktan seyrettim yaklaşamadım,Derdimi bir türlü paylaşamadım.Yanına varıp da söyleşemedim,Kurudu damağım dilden…
yine kayboldum, istasyonun adı lazım değilistasyonun bilgecesi gözlerinşehri, yönü, numarası farketmez bir treninyön'bilmez vagonlarında ağlamak marifetimsırtımda dünya küskünü bir mazeretinçulha yalnızlığıyla selamlıyorum yalnızlığını dizginlenmiş mazeretlerin Kötürüm bir güzelliksin neyleyimSana olan…
Bir endam aynası karşımdaAdım sayıyorum kendimeAldım, verdim, ben seni yendim...Yendim, deyip gözgöze geliyorum kendimleYendim...Yendim...Yenildim...Ruhumun ilhamlarına sığınıyor iç sesimDar sokaklardan geçiyor çığlıklarımMağlup olmuş bakışlarımHadi baştanAldım, verdim, ben seni yendim...Yen-dim...Yen-dim...Ye-nil-dim...Bu sefer vurgulu…